Mensen zeggen mij te kennen. Als ze me kende dan wisten ze … dat ik in de jaren ’90 heel blij was met helden. Die me hielpen als het moeilijk werd of als mijn – altijd oplossingsgerichte – denken het even lastig vond. Dan kwam daar mijn vader, of zomaar een van die andere helden…
Hij was zo’n held: Herman. Als hij iets zei dan meende hij het ook en hij was er als hij wist dat ik hem nodig had. En hij wist dat ik hem daar heel dankbaar voor was. Nu is hij niet meer …
December, 2016
Een bijzondere ontmoeting
Altijd op het goede moment
De eerste kennismaking werd een audiëntie
hij keek, luisterde en oordeelde; dit heeft potentie.
meteen goedgekeurd en vol vertrouwen
mocht ik een eetcafé op gaan bouwen
Meer dan alleen met de contracten kreeg ik van hem een helpende hand
dit zorgde binnen enkele jaren voor een speciale band
Een drama kwam voorbij en hij hielp me overeind
elke bedreiging van derden werd ondermijnd
een cafetaria terloops en onderweg aangekaart
maar volgens de held was de vraag meer moeite – van mij- waard
‘Langskomen’ was de opdracht voor belangrijke gesprekken
In zijn huis wist hij de gezelligheid te rekken
Van alles en nog wat werd besproken en vertelt
tot het hoge woord eruit kwam en de vraag mijnerzijds werd gesteld
Uiteindelijk was het antwoord; tuurlijk, dat wist je toch allang
wetend dat ik de held achter me had was ik niet bang
Ontmoeting in een keuken aan de Mexicaanse oven
Ontmoeting op straat muzikaal en oranje boven
Ontmoeting in de kas waar je die speciale bloem liet groeien
en nu daarboven tijd zat en een gezond zijn, zodat je je daar kan bemoeien
Hé held mijn hart gaat je niet vergeten
dat wilde ik je even laten weten.
Liefs Rian
